شارح ( ره ) مىفرماين : حتى اگر در دو روز يازدهم و دوازدهم رمى از وى فوت شد در وقت قضاء اول قضاء روز يازدهم و سپس قضاء دوازدهم و پس از آن تكليف ادائى آن روز را انجام دهد . و در اينكه لازم باشد در وقت قضاء همچون اداء وقت رمى را مراعات نمايد به اين معنا كه بين طلوع آفتاب و غروب انجام دهد بين فقهاء دو قول مىباشد : برخى رعايت آن را لازم و بعضى واجب نمىدانند ولى رعايت آن اجود القولين است . ناگفته نماند كه در وقت مبادرت بقضاء لازم است نيت قضاء داشته باشند و بهتر اينست كه اداء را نيز در وقت خويش به قصد اداء انجام دهند ولى بر خلاف قضاء لزوم و وجوب ندارد . و فرق اداء و قضاء در اين جهت ( لزوم قصد قضاء و عدم لزوم قصد اداء ) اين است كه در قضاء فعل صلاحيت براى اداء و قضاء هردو را دارد و چون مشترك بين ايندو است لاجرم مشخص نمودنش براى خصوص قضاء نياز به قصد و تمييز دارد بخلاف اداء زيرا در وقتى واقع مىشود كه ذمه شخص تنها به همان مشغول بوده و فعل به يك وجه بيشتر صلاحيّت وقوع ندارد ، فلذا محتاج به قصد و تمييز نيست . قوله : فى تاليه : جار و مجرور متعلق است به [ مقدما ] و ضمير در آن به [ بعض الايام ] عائد است . قوله : جتى لو فاته : ضمير منصوبى به رامى عائد است . قوله : اجودهما ذلك : مشاراليه [ ذلك ] اعتبار وقت الرمى است .